Cytaty

Jak przystało na dobrego naukowca, Kurczatow wykorzystał wykradzione informacje o szybko postępującym amerykańskim programie nuklearnym do wydębienia od państwa większych środków.

Kate Brown, Plutopia. Atomowe miasta i nieznane katastrofy nuklearne, tłum. Tomasz Bieroń, Czarne, 2016

Rosja jest słaba […]. Czeczenia dowiodła, że armia rosyjska to jeden wielki burdel. Ale Rosja to stare imperium i umie grać słabymi kartami.

Silviu Brucan w Robert D. Kaplan, Na wschód od Tatarii. Podróż po Bałkanach, Bliskim Wschodzie i Kaukazie, tłum. Janusz Ruszkowski, Wydanie II, 2015

Pokrzepiwszy się nieco ciastem i dobrym winem, zaczęli śpiewać, aby ptactwu nad sobą przewagi nie dawać. Pobliskie skały towarzysząc im powtarzały echem tony piosenki, a ptaki, jakby o zakład idąc, wytężały dźwięczne gardziołka.

Boccaccio, Dekameron (Dzień siódmy), tłumaczenie Edwarda Boyé.

Błąd

Posted on: Kwiecień 22, 2017

Poza tym Jurga, podobnie jak ja, w zasadzie zgadzała się z tym, co powiedział kiedyś angielski filozof Isaiah Berlin, że każdy naród składa się z ludzi, wspólnie tkwiących w błędzie co do swojego pochodzenia.

Karl-Markus Gauß, Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie. Wyprawy do Asyryjczyków, Cymbrów i Karaimów, tłum. Sława Lisiecka, Czarne, 2010

— A co z NATO? — spytałem. — Czy po przyjęciu Polski, Czech i Węgier nowa wschodnia granica paktu będzie też nową granicą między Europą i Bliskim Wschodem?
— NATO nie ma znaczenia — Fischer machnął lekceważąco ręką. — Liczy się tylko Unia Europejska. — Wyjaśnił, że Unia Europejska rozwiąże kwestie waluty, kontroli granicznych, paszportów, handlu, stóp procentowych, ochrony środowiska i norm żywieniowych — codzienne sprawy, które odmienią Węgry.

Robert D. Kaplan, Na wschód od Tatarii. Podróże po Bałkanach, Bliskim Wschodzie i Kaukazie, tłum. Janusz Ruszkowski, Czarne,  Wydanie II, 2015

Nie mogłem się opędzić od myśli o ambicjach austriackich polityków zajmujących się edukacją, którzy z ideologicznego zaślepienia, czy z głupoty, prawdopodobnie jednak z obydwu tych powodów, robią wszystko, żeby nie wspierać dzieci gastarbeiterów, tylko im wręcz przeszkadzać, licząc na to, że jako niewykwalifikowana iła robocza będą zmuszone pracować w zawodach wykonywanych wcześniej przez ich rodziców. […] Dopiero od niedawna, gdy dostrzegli złowieszczy związek między losem dzieci emigrantów a płonącymi przedmieściami, etnicznymi konfliktami i kulturową wojną domową, ugięli się nawet nasi politycy od oświaty. Już po chwili jednak wrócili do swoich nieprzejednanych postaw. Kursy językowe — owszem, ale tylko jeśli imigranci sami za nie zapłacą. Poza tym będą się odbywały wieczorami po skończonej pracy. Zatem integracja nie jako szansa, lecz sprawdzian.

Karl-Markus Gauß, Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie. Wyprawy do Asyryjczyków, Cymbrów i Karaimów, tłum. Sława Lisiecka, Czarne, 2010

[…] sam Ľudovit Štúr, pisarz i działacz narodowy, nie omieszkał napisać krytycznej recenzji i przy okazji wyrazić opinii, która w różnych modyfikacjach pojawia się w słowackim myśleniu do dzisiaj. „Nie potrzebujemy zachodniego liberalizmu”, pisał Štúr w czasopiśmie „Slovenske pohľady”, „Słowiańszczyzna jest wystarczająco silna duchem. Zachodni liberalizm nas brzydzi, tak samo jak jego zwolennicy […] Słowiańszczyzna to nasza jutrzenka […]” Istotę antyliberalizmu, panslawizmu i rusofilstwa, który tworzy podwaliny narodowego konserwatyzmu, jeszcze dobitniej wyraził Štúr w pośmiertnie wydanym chef-d’œoeuvre, mianowicie Slovanstvo a svet budúcnosti (Słowiańszczyzna i świat przyszłości). Zamiast liberalnego wzorca zaoferował – nie tylko Słowakom, lecz także wszystkim Słowianom – carofilski, panslawistyczny, rosyjskojęzyczny, prawosławny, gminny (na wzór obszcziny, wspólnoty wiejskiej w Rosji carskiej), homogeniczny model społeczeństwa.

Rudolf Chmel, Kompleks słowacki, tłum. Magdalena Bystrzak, Tomasz Grabiński, Międzynarodowe Centrum Kultury, 2014


Kategorie